Kinga Pieklak Blog: Bo życie to nie bajka...

Cześć!

Poznanie nowej osoby, spędzanie z nią czasu, zakochiwanie się w niej, aż w końcu miłość. Po niej, nie wiadomo skąd nagle się wszystko kończy, jak deszcz który z czasem ustaje. Kiedyś pisałam już na taki temat, ale spotkałam się dziś z pewną sytuacją opisującą nie mnie, lecz drugiego człowieka, a raczej parę.

Serce bije Ci coraz szybciej gdy ukochana osoba przechodzi obok, gdy na ciebie spojrzy i wasze oczy się zatrzymają na moment aby się lepiej przyjrzeć? Czujesz gdy twoje serce płonie od wewnątrz jak lawa wulkaniczna? I każdy drobiazg cieszy cie jak nigdy? Chcesz go zatrzymać pomimo pędzącego czasu jak konie w galopie? Wtedy wiesz, że uczucie to nie jest ci obojętne, że ta osoba nie jest ci obojętna. Nie potrafisz opisać swojego stanu wewnętrznego w żaden sposób, tak to właśnie jest miłość.

Zauroczenie bywa gorszym aspektem życia, bądź jego namiastką, ale takie sytuacje też się zdarzają. Nie potrzebne krzywdzenie osoby która się w tobie zakochała po uszy, nie potrzebne chwile dające jej nadzieję na lepsze jutro, układanie/planowanie sobie dalszego życia z ukochanym. A niszczy to tylko jedno zdanie "Zostańmy przyjaciółmi, tak będzie lepiej".

Po miesiącu bycia razem zdajesz sobie z tego sprawę, że tak naprawdę te dwa magiczne słowa "Kocham Cie" były zwyczajnie puste, nie wypełnione eliksirem miłości. To co czułaś do niego nie było szczere z jego strony. I tu pojawia się pytanie: Dlaczego nie powiedział mi tego na początku naszej znajomości? Dlaczego pozwolił na to abym się w nim zakochała? Dlaczego nie był wobec mnie szczery? A obiecywaliśmy sobie brak tajemnic...

Czasem trzeba umieć wyrazić swoje zdanie na samym początku historii która później mogłabym mieć miejsce. Człowiek nie jest marionetką ani przedmiotem bez uczuć, starajmy się rozróżniać zakochanie od zauroczenia, przyjaźń od miłości. Zauroczenie jest wtedy, kiedy zalejesz płatki sokiem pomarańczowym. Miłość jest wtedy, kiedy zjesz te płatki nie dostrzegając różnicy smaku.